Dokumentacja MevvLegal

Nic nie śledzi odwiedzającego, dopóki nie wyrazi zgody.

Wtyczka MevvLegal wstrzymuje kod śledzący, dopóki odwiedzający nie wyrazi zgody — łącznie z tagami, które inne wtyczki wklejają wprost na stronę. Zapisuje, na co odwiedzający się zgodził, nie identyfikując przy tym nikogo, usuwa to, co da się usunąć po wycofaniu zgody, i tworzy strony prywatności oraz plików cookie na podstawie tych plików cookie, których witryna rzeczywiście używa. Ta strona opisuje każdy ekran, podział na wersję darmową i Pro oraz to, czego wtyczka celowo nie potrafi.

Instalacja

Wtyczka MevvLegal wymaga WordPress 6.0 lub nowszego oraz PHP 8.1 lub nowszego. Nie ma żadnego innego wymagania ani żadnej zewnętrznej biblioteki.

  1. Wgraj i włącz wtyczkę. Przy włączaniu tworzona jest tabela na anonimowy dziennik zgód.
  2. Należy otworzyć MevvLegal → Kreator konfiguracji i przejść pięć kroków: dane instytucji, kategorie i tekst banera, skanowanie front-endu, propozycje wstrzymania wynikające z tego skanowania oraz strony prawne.
  3. Wynik można sprawdzić w sekcji Audyt front-endu. Docelowa liczba to „skrypty zewnętrzne działające bez zgody: 0”.

Dwie opcjonalne integracje: wtyczka WP Consent API, jeżeli używane są wtyczki, które ją obsługują, oraz WPML lub Polylang do tłumaczenia tytułu i tekstu banera.

Wersja Pro to osobna wtyczka instalowana obok darmowej i deklaruje darmową wtyczkę jako twarde wymaganie. Bez wersji Pro wtyczka MevvLegal w ogóle nie kontaktuje się z naszymi serwerami.

Jak to działa

Większość banerów cookie zadaje pytanie, a potem i tak wczytuje kod śledzący, niezależnie od odpowiedzi. Odwiedzający powiedział „nie” i mimo to był śledzony.

  1. Przed wyrażeniem zgody każdy skrypt śledzący na stronie zostaje przepisany tak, aby przeglądarka go nie przetwarzała, nie pobierała i nie uruchamiała. Jego adres zostaje odsunięty na bok, a nie usunięty — zgoda musi móc przywrócić go na miejsce.
  2. Baner wypisywany jest każdemu odwiedzającemu, bajt w bajt tak samo, i na starcie jest ukryty. O jego pokazaniu decyduje skrypt w przeglądarce.
  3. Gdy odwiedzający dokona wyboru, decyzja zapisywana jest w jego własnej przeglądarce, a skrypty z zaakceptowanych kategorii zostają zwolnione.
  4. Decyzja jest powiązana z dokładnym tekstem, który został pokazany. Zmiana kategorii, tekstu banera albo inwentarza plików cookie sprawia, że dawne zgody przestają się liczyć — pytanie pada ponownie.
  5. Jeżeli odwiedzający później wycofa zgodę, pliki cookie wymienione w inwentarzu są usuwane tam, gdzie to możliwe, a strona przeładowuje się, aby nic, co już działało, nie działało dalej.

Serwer nigdy nie różnicuje strony dla poszczególnych odwiedzających: na froncie witryny nie jest odczytywany żaden plik cookie, nie jest sprawdzana żadna sesja ani stan zalogowania. Baner, który zmienia kod HTML dla każdego odwiedzającego, psuje buforowanie całych stron — a za takim buforem strona pierwszego odwiedzającego zostaje po cichu podana wszystkim.

Jeżeli skrypt w ogóle się nie wczyta, baner pozostaje niewidoczny, a wstrzymane skrypty nigdy nie zostają zwolnione. Trybem awarii jest „nic nie jest śledzone”, a nie „wszystko jest śledzone”.

Wstrzymywanie skryptów

Trzy mechanizmy, ponieważ kod śledzący dociera do strony WordPress na trzy różne sposoby.

Skrypty kolejkowane przez WordPress
Są przypisywane po uchwycie do kategorii na liście Wstrzymane skrypty. MevvLegal przepisuje tag tak, aby przeglądarka traktowała go jak zwykły tekst, i wyprowadza adres poza src.
Znaczniki pisane samodzielnie
Kontrakt zapisuje się ręcznie: skryptowi nadaje się type="text/plain" oraz atrybut kategorii, a adres elementu iframe umieszcza się w atrybucie wstrzymania zamiast w src.
Znaczniki wypisywane wprost przez inne wtyczki
Niektóre wtyczki drukują swój tracker prosto na stronie, gdzie zwykły mechanizm go nie widzi. Takie przypadki dopasowuje się zamiast tego po fragmencie adresu, na liście Tagi drukowane przez inne wtyczki.

Trzeci przypadek nie jest hipotetyczny. W działającym sklepie wtyczka Google Listings & Ads wypisywała tag Google Ads z priorytetem, do którego nie sięga żaden filtr, a marketingowe pliki cookie były zapisywane bez zgody pod banerem przekonanym, że je zablokował.

Zwolnienie wstrzymanego skryptu wymaga zastąpienia elementu, a nie samej jego edycji: skrypt, który przeglądarka już przetworzyła jako zwykły tekst, nigdy więcej nie zadziała, cokolwiek zrobić z jego atrybutami. Wykonuje się wyłącznie zupełnie nowy węzeł. Elementy niebędące skryptami — ramki iframe, obrazy — po prostu odzyskują swój adres.

Dopóki ta trzecia lista jest pusta, żadna strona nie jest w ogóle buforowana. Buforowanie wyjścia obok innej wtyczki to jedna z najczęściej zgłaszanych przyczyn białego ekranu, więc włącza się je dopiero wtedy, gdy naprawdę jest co przechwycić.

MevvLegal naprawia też własną pracę. Tag, którego adres wygląda na odstawiony, ale który stracił atrybut kategorii, został przepisany przez inną wtyczkę już po nas — przeglądarka by go uruchomiła. Takie tagi są wykrywane, wstrzymywane ponownie i liczone na ekranie audytu jako Pozostawione w połowie (OSTRZEŻENIE).

Baner

Ustawienia znajdują się w MevvLegal → Zgoda na pliki cookie — to jeden długi formularz, a nie zestaw zakładek.

Baner zgody na pliki cookie
Czy się pokazuje, jaki ma tytuł, jaki tekst i czy siedzi u góry, czy u dołu. Zmiana tekstu zmienia wersję polityki i sprawia, że pytanie pada ponownie u wszystkich — to zamierzony cel, a nie efekt uboczny.
Wygląd banera
Sześć wartości: tło banera, kolor tekstu, kolor przycisku, kolor tekstu przycisku, zaokrąglenie narożników i szerokość maksymalna. Kontrast poniżej progu WCAG powoduje ostrzeżenie, ale nie blokuje zapisu.
Kategorie
Niezbędne (zawsze włączone, nie da się ich wyłączyć), preferencje, statystyka, marketing.
Link do ustawień plików cookie
Shortcode, który można umieścić w stopce, aby odwiedzający mógł ponownie otworzyć baner i zmienić zdanie.

Odrzucenie jest równie łatwe jak akceptacja. Oba przyciski mają tę samą klasę, a odrzucenie jest wypisywane jako pierwsze. Jest jedno ustawienie koloru, stosowane do obu — nie da się uczynić przycisku odrzucenia cichszym od przycisku akceptacji. Zgoda uzyskana przez utrudnienie odmowy nie jest zgodą dobrowolną.

Baner jest oknem dialogowym, ale nie blokuje strony za sobą i nie przytrzymuje fokusu. Klawisz Escape zamyka panel szczegółów, nigdy sam baner: potraktowanie braku decyzji jako akceptacji albo jako odmowy byłoby błędem w obie strony.

Inwentarz plików cookie

Inwentarz to jedna lista na kategorię i jeden wiersz na plik cookie: nazwa, miejsce, w którym żyje, dostawca, czas trwania i przeznaczenie. Wszystko inne jest na nim zbudowane — z niego generowana jest strona polityki plików cookie i to on mówi, co wolno usunąć po wycofaniu zgody.

Wtyczka MevvLegal nie dostarcza żadnych domyślnych wierszy. Nie ma gotowego wpisu Google Analytics ani gotowego wpisu Meta Pixel. Zadeklarowanie operacji przetwarzania, której się w rzeczywistości nie prowadzi, jest gorsze niż zadeklarowanie zbyt mało.

Nie trzeba pisać tego z pamięci. Obserwacja plików cookie mierzy, jakie nazwy plików cookie pojawiają się w przeglądarkach prawdziwych odwiedzających — na próbce, z wybraną częstotliwością — i podsuwa je jako propozycje.

Odczytywane są wyłącznie nazwy. Wartość pliku cookie nigdy nie jest odczytywana, nigdy nie jest wysyłana i nigdy nie jest przechowywana. Wykryta nazwa nigdy też nie trafia sama z siebie do inwentarza: dostawca, czas trwania i przeznaczenie to rzeczy, które zna tylko właściciel witryny, a ich zmyślenie umieściłoby na jego własnej stronie polityki sfabrykowaną deklarację.

Reguły regionalne i GPC

Domyślnie wyłączone. Po włączeniu trzy koszyki mogą zachowywać się różnie.

UE/EOG, Wielka Brytania i Turcja
Zawsze zgoda uprzednia (opt-in). To nie jest ustawienie i nie da się tego poluzować.
Stany Zjednoczone
Zgoda uprzednia albo sprzeciw (opt-out) — skrypty działają, a baner informuje, że można odmówić.
Wszędzie indziej oraz odwiedzający, których regionu nie da się ustalić
Zgoda uprzednia albo tryb swobodny — skrypty działają, a baner w ogóle się nie pojawia.

Region ustalany jest na podstawie strefy czasowej przeglądarki. Bez wyszukiwania po adresie IP, bez nagłówka kraju, bez usługi geolokalizacji, bez zapisywania czegokolwiek na urządzeniu odwiedzającego. Powszechne podejście polega na wysłaniu adresu IP odwiedzającego do zewnętrznej usługi wyszukiwania — co samo w sobie jest ujawnieniem danych, a w co najmniej jednym konkurencyjnym produkcie odbywa się zwykłym protokołem HTTP.

Ten wybór ma uczciwy koszt: strefa czasowa to nie kraj. Nie da się odróżnić stanów USA, więc nie ma reguły na poziomie stanu. Każdy nieznany przypadek — pusta wartość, UTC, nierozpoznana nazwa — trafia do koszyka zgody uprzedniej. Odwrotne ustawienie domyślne zapisywałoby marketingowe pliki cookie bez zgody odwiedzającemu z UE, którego przeglądarka po prostu nie podała strefy, i nigdzie nie pokazałoby żadnego błędu.

Global Privacy Control jest zawsze respektowany i nie ma dla niego ustawienia. Gdy przeglądarka go wysyła, koszyk sprzeciwu lub swobodny zostaje zacieśniony z powrotem do zgody uprzedniej. Sygnał ten wyłącznie zacieśnia; nigdzie nie zwalnia żadnego skryptu.

Sygnał GPC nigdy nie zamienia się w zapis zgody. Baner nie zostaje zamknięty i nic nie jest przechowywane. Ustawienie przeglądarki nie jest świadomą zgodą — a zamknięcie banera odebrałoby temu odwiedzającemu możliwość zaakceptowania. Sygnał Do Not Track celowo nie jest respektowany: niektóre przeglądarki wysyłały go domyślnie, bez wyboru użytkownika, a potraktowanie domyślnego ustawienia, którego nikt nie wybrał, jako sprzeciwu jest lustrzanym odbiciem traktowania milczenia jako zgody.

W koszyku sprzeciwu ani w koszyku swobodnym nie jest zapisywany żaden zapis zgody i nic nie trafia do dziennika. Zapisanie go zamieniłoby rejestr, który ma dowodzić zgody, w oświadczenie sfabrykowane. Decyzja rzeczywiście podjęta przez odwiedzającego zawsze wygrywa z regułą regionalną.

Usuwanie plików cookie po wycofaniu zgody

Nie ma na to ustawienia. Gdy odwiedzający wycofa zgodę, nazwy z inwentarza są usuwane wszędzie tam, gdzie pozwala na to przeglądarka — pliki cookie, local storage i session storage, dla każdej ścieżki i każdego kandydata na domenę. Gwiazdka na końcu działa jako symbol wieloznaczny. Usuwanie odbywa się przed przeładowaniem strony, ponieważ po przeładowaniu nic nie jest zagwarantowane.

Kategoria niezbędna nigdy nie jest ruszana, podobnie jak własny zapis zgody odwiedzającego.

Dwóch rodzajów plików cookie nie da się usunąć z przeglądarki i żadna wtyczka tego nie zmieni. Pliki cookie HttpOnly są z definicji niewidoczne dla języka JavaScript: w ogóle się nie pojawiają, więc nie da się ich nadpisać plikiem wygasłym. Z kolei plików cookie ustawionych w innej domenie — doubleclick.net, facebook.com — nie usunie skrypt działający w danej witrynie; zabrania tego separacja domen w przeglądarce. To właśnie większość marketingowych plików cookie firm trzecich.

Dlatego wtyczka MevvLegal nie mówi „usunęliśmy je wszystkie”. Skrypt raportuje, co próbował usunąć i co nadal tam jest, a ekran administracyjny wypisuje to ograniczenie takim, jakie jest. Twierdzenie czegoś, czego się nie zmierzyło, to najdroższy rodzaj błędu w produkcie tego rodzaju.

Prawdziwą odpowiedzią na pliki cookie firm trzecich nie jest ich usuwanie, lecz niedopuszczenie do ich zapisania: po to właśnie jest wstrzymywanie skryptów. Usuwanie je uzupełnia, ale go nie zastępuje. Usunąć można wyłącznie nazwy wpisane do inwentarza — jeżeli inwentarz kategorii innej niż niezbędna jest pusty, wycofanie zgody zatrzyma skrypty, ale zostawi pliki cookie już obecne na urządzeniu.

Zapis zgody

Dwie połowy, celowo rozdzielone.

Na urządzeniu odwiedzającego
Jego decyzja, wersja polityki, której dotyczy, i moment jej podjęcia. Przechowywane w jego własnej przeglądarce, a nie w pliku cookie.
Na serwerze witryny
Wyłącznie liczniki: dla każdego dnia, każdej wersji polityki i każdej kombinacji wyborów — ile razy wystąpiła. Bez adresu IP, bez identyfikatora odwiedzającego, bez identyfikatora użytkownika, bez wiersza na osobę. Obok nich archiwum każdego tekstu polityki, jaki kiedykolwiek został pokazany.

Dowód zgody na poziomie osoby oznaczałby nadanie każdemu odwiedzającemu trwałej tożsamości — czyli otwarcie zupełnie nowej operacji przetwarzania, pozbawionej własnej zgody, po to, by udowodnić zgodę na poprzednią. Ten produkt tego nie robi i nie udaje, że robi.

Uczciwe ograniczenie jest wypisane na ekranie, w eksporcie i w kodzie źródłowym: liczniki nie są unikalne w przeliczeniu na osobę i można je zawyżyć złośliwym żądaniem. To nie jest licznik odwiedzających. To rejestr tego, ile oświadczeń zgody złożono wobec którego tekstu.

Analityka zgód odczytuje te liczniki: odsetek pełnej akceptacji, częściowej akceptacji i pełnej odmowy, rozbicie na kategorie, porównanie między wersjami polityki oraz trend dzienny. Pro dodaje eksport do CSV, który w ostatnim wierszu niesie liczniki, teksty polityki i to uczciwe zdanie o ograniczeniach.

Strony prawne

Sześć szablonów generowanych z własnych danych i własnego inwentarza:

Za darmo
Gizlilik Politikası ve KVKK Aydınlatma Metni · Çerez Politikası (polityka prywatności wraz z informacją KVKK · polityka plików cookie)
Pro
Kullanım Koşulları · Mesafeli Satış Sözleşmesi · İade ve Değişim Koşulları (Cayma Hakkı) · Teslimat ve Kargo Koşulları (warunki korzystania · umowa sprzedaży na odległość · warunki zwrotów i wymiany, czyli prawo odstąpienia · warunki dostawy i wysyłki)

Polityka plików cookie jest darmowa z rozmysłem: baner bez niej nie ma sensu.

Dostępne są wersje turecka i angielska. Teksty angielskie nie są tłumaczeniami — to osobne teksty napisane pod GDPR, dyrektywę o e-prywatności i dyrektywę o prawach konsumentów, ponieważ teksty tureckie napisano pod KVKK i turecką regulację sprzedaży na odległość. Nie ma angielskiej wersji dokumentu Mesafeli Satış Sözleşmesi, a ekran wyjaśnia dlaczego: to dokument nakazany przez turecką regulację, któremu w prawie unijnym nie odpowiada żaden równoważny obowiązek.

Postanowienia, których nie da się poznać, pozostają w nawiasach kwadratowych zamiast zostać wypełnione — prawo właściwe, sąd właściwy, przedstawiciel w UE, okresy przechowywania, kto płaci za przesyłkę zwrotną. Postanowienie wypełnione na zgadywanie jest gorsze niż postanowienie zostawione puste.

Wygenerowane strony są zwykłymi stronami WordPress. Bez własnego typu wpisu, bez opakowania w shortcode, bez blokady — można je edytować i przetrwają usunięcie wtyczki. Nadpisanie którejś jest zawsze wyraźnym wyborem i zawsze zapisuje najpierw wersję archiwalną.

Ekran informuje, gdy opublikowana strona rozeszła się z tym, co zostałoby wygenerowane dzisiaj, a Pokaż różnicę pokazuje różnicę wiersz po wierszu. Sprawdza też, czy opublikowana polityka cookie wciąż odpowiada włączonym kategoriom.

Te teksty nie są poradą prawną i każdy ekran wtyczki o tym mówi.

Żądania osób, których dane dotyczą

Shortcode umieszcza formularz żądania na dowolnej stronie. Odwiedzający podaje swój adres e-mail i wybiera, czy chce kopię swoich danych, czy ich usunięcia. Żadna opcja nie jest wybrana z góry — wstępne zaznaczenie jednej odciągałoby go od usunięcia danych.

  1. Formularz zostaje wysłany. Jest otwarty także dla odwiedzających, którzy nie są zalogowani, ponieważ to prawo nie zależy od członkostwa.
  2. WordPress wysyła im pocztą elektroniczną link potwierdzający. Nic się nie dzieje, dopóki go nie klikną.
  3. Żądanie realizuje się na własnych ekranach systemu WordPress: Narzędzia → Eksportuj dane osobowe lub Usuń dane osobowe. Licznik na ekranie wtyczki MevvLegal pokazuje, ile potwierdzonych żądań czeka.

Odpowiedź dla odwiedzającego to zawsze to samo zdanie, cokolwiek się wydarzyło — także wtedy, gdy adresu nie ma w kartotece. Powiedzenie czegoś innego ujawniłoby, czy dany adres jest u nas zarejestrowany.

Eksport i usunięcie wykonuje rdzeń WordPress, a nie wtyczka MevvLegal. Wtyczka MevvLegal nie rejestruje własnego eksportera ani własnego mechanizmu usuwania, ponieważ nie przechowuje danych osobowych — pusta sekcja w eksporcie byłaby szumem, a nie informacją.

Formularz celowo nie ma nonce: nonce umiera za pamięcią podręczną całych stron i po cichu zabiera formularz ze sobą. Powierzchnia realizacji praw, która cicho przestaje działać, nie jest tu dopuszczalnym trybem awarii. Nadużyciami zajmują się pole honeypot, ogólnowitrynowy limit godzinowy oraz własna ochrona przed duplikatami w systemie WordPress.

Formularz niesie zastrzeżenie, że dokumenty objęte prawnym obowiązkiem przechowywania — faktury, księgi handlowe — mogą być zachowane do końca tego okresu, oraz że osoba zgłaszająca dowie się, które to dokumenty i dlaczego.

Audyt frontu witryny

Audyt front-endu pobiera stronę główną witryny i liczy, co się na niej faktycznie znajduje: ile jest tagów script, ile z nich jest wstrzymanych, ile działa swobodnie i pochodzi od podmiotów zewnętrznych, ile jest wstawionych w kodzie, ile jest blokami danych, które w ogóle nie są skryptami, i to samo dla ramek iframe.

Liczy się wiersz Niewstrzymane i ZEWNĘTRZNE. Kiedy osiąga zero, ekran wprost to podaje: skrypty zewnętrzne działające bez zgody: 0. Ta liczba jest faktyczną obietnicą produktu.

Z tego samego ekranu można zamienić rozpoznane skrypty śledzące w reguły wstrzymania i wpisać wykryte nazwy plików cookie do inwentarza.

Nic nie jest włączane automatycznie. Wstrzymanie niewłaściwego skryptu psuje witrynę po cichu — skrypt 3-D Secure dostawcy płatności, integracja z przewoźnikiem, czat na żywo: strona się otwiera, przycisk nic nie robi. Dlatego propozycje są przedstawiane, a zatwierdza je użytkownik. Natomiast usunięcie reguły wstrzymania jest darmowe i bezwarunkowe w każdej edycji, z licencją czy bez.

Każde skanowanie omija pamięć podręczną stron. Bez tego ekran czytałby kod HTML wygenerowany kilka godzin wcześniej i przedstawiał go jako stan bieżący.

Free i Pro — reguła, która nigdy się nie ugina

Ta wtyczka ma jeden niezmiennik, zapisany na początku jej klasy licencji:

Baner cookie i wstrzymywanie skryptów nigdy nie są powiązane z licencją. Reguła jest tu twardsza niż w naszych pozostałych produktach. Gdzie indziej wygasła licencja kosztuje wygląd; tutaj kosztowałaby zgodność z prawem. Gdyby baner zamilkł na witrynie z wygasłą licencją, ta witryna zaczęłaby zapisywać odwiedzającym analityczne i marketingowe pliki cookie bez pozwolenia — a kara spada na administratora danych, nie na dostawcę wtyczki. Produkt, który naraża klienta prawnie z powodu problemu z płatnością, nie jest produktem, który da się sprzedawać.

Co to oznacza w praktyce: ograniczana jest wyłącznie nowa konfiguracja. Definiowanie nowych kategorii, generowanie nowych szablonów prawnych, dodawanie wierszy do tabeli plików cookie. Konfiguracja, która już istnieje, działa dalej dokładnie tak jak dotąd.

Za darmo, na stałe, bez żadnego sprawdzania licencji na ścieżce frontu witryny:

  • Baner cookie oraz jego ustawienia koloru, zaokrąglenia i szerokości
  • Wstrzymywanie skryptów — wszystkie trzy mechanizmy
  • Zapis zgody w przeglądarce odwiedzającego oraz anonimowy dziennik zgód
  • Ekran analityki zgód
  • Audyt frontu witryny, obserwacja plików cookie oraz zamiana rozpoznanego skryptu śledzącego w regułę wstrzymania
  • Usunięcie reguły wstrzymania oraz wyłączenie trybu Consent Mode lub reguły regionalnej — bezwarunkowo
  • Usuwanie plików cookie po wycofaniu zgody
  • Most do WP Consent API oraz GPC
  • Formularz żądania osoby, której dane dotyczą
  • Kreator instalacji, porównanie tekstów oraz wielojęzyczny tekst banera
  • Szablony polityki prywatności i polityki plików cookie oraz edycja każdej wygenerowanej strony

Wersja Pro dodaje:

  • Edycję inwentarza plików cookie, mapowania skryptów i mapowania surowych znaczników
  • Cztery szablony e-commerce: warunki korzystania, umowa sprzedaży na odległość, zwroty i odstąpienie od umowy, dostawa i wysyłka
  • Włączenie trybu Consent Mode oraz włączenie reguły regionalnej
  • Eksport dziennika zgód do pliku CSV

Gdy licencja wygaśnie:

  • Zgodność z prawem pozostaje nienaruszona. Baner, wstrzymywanie skryptów i zapis zgody działają dalej.
  • Inwentarz plików cookie zostaje zachowany, a nie wyczyszczony. Opróżnienie go z dnia na dzień uczyniłoby opublikowaną politykę nieprawdziwą.
  • Istniejące reguły wstrzymania nadal wstrzymują. Pola inwentarza stają się po prostu tylko do odczytu.
  • Wygenerowane wcześniej strony prawne pozostają opublikowane i nadal dają się edytować.
  • Tryb Consent Mode i reguła regionalna, jeżeli były już włączone, pozostają włączone. Bramkowane jest wyłącznie ich włączanie — wyłączenie oraz zacieśnienie koszyka z powrotem do zgody uprzedniej są dostępne zawsze.

Jeżeli nasze serwery są nieosiągalne, aktywna licencja działa jeszcze przez siedem dni na podstawie ostatniego udanego sprawdzenia — ale tylko wtedy, gdy kiedykolwiek zweryfikowała się pomyślnie.

Gdy coś nie działa

Audyt pokazuje „Pozostawione w połowie (OSTRZEŻENIE)”
Inna wtyczka przepisuje ten sam znacznik skryptu po wtyczce MevvLegal i zdejmuje wstrzymanie. To jest zmierzone, a nie teoretyczne — wtyczka asystenta hostingu robiła dokładnie to na działającej witrynie. Wtyczka MevvLegal filtruje tak późno, jak tylko może, i naprawia to, co potrafi wykryć. Jeżeli wiersz się utrzymuje, należy wyłączyć wtyczkę, która kolejkuje ten skrypt, i przeskanować ponownie.
Skrypt śledzący działa, mimo że baner jest zainstalowany
Jest wypisywany prosto na stronie, zamiast trafiać do kolejki. Należy dodać fragment jego adresu do Tagi drukowane przez inne wtyczki — to właśnie ta lista wyłapuje takie przypadki.
Ekran audytu pokazuje konfigurację, która już nie istnieje
Nie powinien: każde skanowanie omija pamięć podręczną stron. Jeżeli front witryny nadal wygląda odwiedzającym na nieaktualny, trzeba wyczyścić pamięć podręczną całych stron — w LiteSpeed poleceniem wp litespeed-purge all.
Reguła regionalna zdaje się nie działać
Wtyczka pamięci podręcznej lub optymalizacji odracza i zmienia kolejność skryptów, więc decyzja o regionie przychodzi po tym, jak baner już zdecydował. Produkt stosuje regułę ponownie, gdy skrypt regionu się wczyta; jeżeli nadal nie działa, trzeba przestać odraczać skrypty wtyczki MevvLegal.
Baner w ogóle się nie pojawia
Gdy banera brakuje, audyt podaje: Nie znaleziono banera na stronie. Najczęściej motyw w ogóle nie wywołuje standardowego haka otwarcia body — jest na to rozwiązanie zapasowe w stopce. Warto pamiętać, że gdy baner nie jest drukowany, wstrzymane skrypty również nigdy nie zostają zwolnione.
Biały ekran po włączeniu mapowania surowych znaczników
Ta lista jest jedyną rzeczą, która włącza buforowanie wyjścia. Buforowanie obok innej wtyczki, która także buforuje, to znana przyczyna. Aby to potwierdzić, należy opróżnić listę, a potem dodawać adresy z powrotem pojedynczo.
Dziennik zgód pozostaje pusty
Tabela tworzona jest przy włączaniu wtyczki, a włączanie nie odbywa się przy aktualizacjach. Jest ona sprawdzana ponownie przy każdym wczytaniu strony administracyjnej, więc zwykle wystarczy raz wejść do panelu. Warto też potwierdzić, że dziennik jest włączony.
Przycisk albo krok płatności przestał działać po dodaniu reguły wstrzymania
Wstrzymane zostało coś, co nie jest skryptem śledzącym. Regułę należy usunąć — usunięcie jest darmowe, bezwarunkowe i natychmiastowe.
Tryb Consent Mode jest włączony i audyt nie pokazuje już zera
To jest oczekiwane i napisane przy samym ustawieniu: przy włączonym trybie Consent Mode tag Google działa.

Ograniczenia

  • Plików cookie HttpOnly ani plików cookie ustawionych w innej domenie nie da się usunąć z przeglądarki. Żadna wtyczka tego nie zmieni.
  • Usuwane są wyłącznie nazwy wpisane do inwentarza. Pusty inwentarz oznacza, że nic nie zostanie usunięte.
  • Obserwacja plików cookie czyta nazwy, nigdy wartości. Nigdy też sama nie wpisuje wykrytego pliku cookie do inwentarza i nigdy nie zmyśla jego dostawcy, czasu trwania ani przeznaczenia.
  • Reguły wstrzymania nigdy nie są włączane automatycznie, a dla nierozpoznanej firmy trzeciej nie jest proponowana żadna kategoria.
  • Regiony pochodzą ze strefy czasowej przeglądarki. Strefa czasowa to nie kraj, stanów USA nie da się rozróżnić, a każdy nieznany przypadek trafia do zgody uprzedniej.
  • Koszyka UE/Wielka Brytania/Turcja nie da się poluzować. Nie ma na to ustawienia.
  • Sygnału GPC nie da się wyłączyć, a Do Not Track nie jest respektowany.
  • Brak dowodu zgody na poziomie osoby. Liczniki są anonimowe, nie są unikalne w przeliczeniu na osobę i można je zawyżyć.
  • Dziennik nie potrafi powiedzieć, w jakim języku wyrażono zgodę.
  • Wtyczka MevvLegal nie pisze własnego mechanizmu eksportu ani usuwania. Tę pracę wykonuje rdzeń WordPress.
  • W trybie Consent Mode wyjątkiem objęte są wyłącznie wczytujące tagi Google. Nic innego nie zostaje zwolnione.
  • Audyt pobiera stronę główną protokołem HTTP. Nie uruchamia na serwerze przeglądarki bez interfejsu, więc widzi to, co wypisuje ta jedna strona.
  • Teksty prawne są statyczne. Dziś są poprawne; gdy zmieni się prawo, same się nie zaktualizują. Wtyczka informuje, gdy opublikowana strona rozjechała się z szablonem, ale nie potrafi powiedzieć, kiedy zestarzał się sam szablon.
  • Te teksty nie są poradą prawną.
  • Przy odinstalowaniu wtyczki nic nie jest usuwane — tabela dziennika zgód i ustawienia zostają na swoim miejscu.

I to najważniejsze: żadna wtyczka nie sprawi, że witryna będzie zgodna z prawem. Ta wstrzymuje skrypty, zapisuje zgody i generuje strony z tego, co jej podano. To, co jej podano, pozostaje odpowiedzialnością właściciela witryny, i ostatni ekran kreatora mówi dokładnie to, zamiast składać gratulacje.